facebook googleplus linkedin menu twitter user

  • en
  • nl

Blog (QPQ): een tweede kans

qpqWe zijn nog niet eens bijgekomen van de hypotheek- en bankencrises of we zitten alweer diep in de volgende.  Steeds meer landen kampen met een ongrijpbaar grote schuldenlast. Na banken zijn het nu overheden die diep door het stof moeten.

Al het nieuws, de immense bedragen en stroom aan analyses maken me een beetje murw. Is de beurs met maar liefst of slechts 2% gezakt?  Gebezigde termen als ‘bloedbad’ vind ik moeilijk te associëren met die overgevoelige zenuwpezen van een handelaren. Ik kan en wil er steeds minder van vinden.

Wat ik wel weet is dat ik altijd wel houd van een beetje crisis. Onzekerheid leidt vaak ook tot creativiteit. Daar waar gevestigde partijen het moeilijk hebben ontstaat ruimte voor creatieve nieuwkomers. Nu banken en overheden het massaal laten afweten op gebied van financiering, schieten de crowdfunding intiatieven als paddestoelen uit de grond bijvoorbeeld. Creatieve destructie, ik houd er wel van.

Nu overheden in de hoek zitten waar de klappen vallen, ontstaat er veel ruimte voor sociaal ondernemers. Het wegvallen van veel subsidiestromen noopt bovendien tot creatief ondernemerschap. Wat een overheid kan, kan een sociaal ondernemer ook. En vaak beter en goedkoper.

Steeds vaker zie je dan ook dat overheden deze vorm van ondernemerschap propageren. Vooral een cover up voor draconische bezuinigingen, vinden critici. Volgens mij is het beter de handschoen op te pakken dan te blijven wijzen en zeuren. ‘The big society’ noemen de Britten het.

De vorige crisis zijn we echter te veel vergeten om het concreet te maken. Er is veel met elkaar gesproken over sociaal ondernemerschap, maar wezenlijk is er nog niet echt veel verandert. Naar anderen wijzen blijft blijkbaar makkelijker dan zelf initiatief te nemen. We blijven meer praters dan doeners. Gelukkig openbaart er zich nu een tweede crisis. The double dip. Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

door: Martijn Blom in QPQ.

Lolobal

de lolobal
de lolobal

Als een planeet die zichzelf in een te krappe ring had geperst, zo zag de lolobal eruit. Eind jaren 80 een enorme rage. Ik kende geen kinderen die er geen hadden, zo erg! Jaren later zapte ik op tv voorbij een interview. In een wanstaltige villa zat een enorme patjepeeër trots over zijn successen uit te wijden. Hij was de ontwikkelaar en producent van, jawel, de Lolobal.

Velen hebben goede jeugdherinneringen aan de lolobal, dus deze ondernemer heeft de wereld vast een beetje beter gemaakt in die zin. Maar verder is het natuurlijk een vrij nutteloos ding, zo’n lolobal. Verder vooral lekker plastic, dus zeker gezien de tijd waarin deze populair was vast geen biologisch afbreekbaar spul. Desalniettemin was hij knetterrijk en kreeg hij geen enkele kritische vraag over zijn bijdrage aan de wereld.

Altijd als ik mensen deze anekdote vertel krijg ik de smalende vraag of ik jaloers ben. Een beetje wel gebied de eerlijkheid te zeggen. Alleen al vooral omdat ik wel betere bestemmingen voor mijn geld zou weten dan een witte villa met vergulde deurknop en witte leeuwtjes op de oprit. Maar vooral omdat ik graag net zo rijk zou worden met de wereld echt een stukje beter maken. Over smaak valt immers toch niet te twisten.

Knetterrijk worden van sociaal ondernemen dus. Kan dat? Volgens velen is het per definitie niet sociaal om persoonlijke rijkdom na te streven en al helemaal niet als dat ten koste gaat van sociaal minder bedeelden. Maar daar zit net de crux van de discussie. Gaat de rijkdom van een sociaal ondernemer of van mij als investeerder altijd ten koste van anderen?

Mijn antwoord daarop is nee. Als voorbeeld benoem ik graag onze laatste investering. Sinds een paar maanden participeren wij in Nazava, een bedrijf dat waterfilters levert in Indonesië aan de allerarmsten. Het drinkwater dat dit product oplevert is schoner en goedkoper dan alle andere beschikbare vormen van drinkwater. Zo is het 4x goedkoper dan water koken, waar brandstof voor nodig is. Daarmee is het ook meteen schoner en veiliger. Het mooie tot slot is dat de onderneming er ook een mooie marge op kan pakken en daarmee de onderneming kan laten groeien en meer mensen bereiken. Geen win-win, maar multiple wins dus!

Daar komt bij dat steeds meer grote bedrijven zich ook op dit vlak begeven. Ga volgende week maar eens naar SOCAP, als je dat kan betalen tenminste. Daar lopen vooral grote bedrijven rond die zich steeds serieuzer focussen op sociaal ondernemerschap. Impact driven investment noemen ze dat daar duur. Dit biedt veel kansen, dat zien wij nu live gebeuren bij Nazava.

Veel kansen en mogelijkheden dus. En daarom vind ik eigenlijk dat goeie sociaal ondernemers nog meer moet kunnen verdienen dan die uitvinden van de lolobal. Hij heeft waarschijnlijk, op wat blije scholieren na, niks verbetert aan de wereld. Het zou mij niet verbazen als de ballen in een dubieuze Aziatische sweatshop in hun ring gedrukt zijn. Dan moet het toch veel meer waard zijn als je als ondernemer wel wat bijdraagt? Grote kans dat deze idealistische ondernemers hun zuurverdiende centen vervolgens ook beter investeren!

Wil je ook rijk worden sociaal ondernemen of heb je een andere reden om een onderneming te starten in Afrika, Azië of Zuid-Amerca? Schrijf je dan in voor ‘Ondernemen zonder Grenzen’ en maak kans op een investering van €100.000,- door investeerders uit De Investeerdersclub.